جشن عنعنوی نوروزی مردم «نالج» برگر ولسوالی میرامور دایکندی که پیشینه 250 ساله دارد

 

سال‎‎‎‎هاست که مردم قریه «نالج برگر» ولسوالی میرامور ولایت دایکندی به مناسبت فرارسیدن شگوفه‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎های گل‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‌‌‎بادام در مقابل زیارت‎گاه کوچک «شاه دلیر» حیوانات را قربانی می کنند و یک روز را جشن می‎ گیرند.

این گزارش که توسط احسان مهدوی خبرنگار شبکه رادیو نسیم در ولایت دایکندی تهیه شده، تلاش گردیده تا از جنبه‎ های دینی و فرهنگی به این جشن کوچک مذهبی پرداخته شود.

 

زیارت‎گاه شاه دلیر و قربانی 10 رأس گاو در هر سال:

زیارت‎گاهِ کوچکی معروف به «شاه دلیر» در قریه نالج ولسوالی میرامور ولایت دایکندی موقعیت دارد. باشندگان این قریه معتقد اند که این زیارت‎گاه شفابخش بوده و به همین دلیل همه ساله طی یک مراسم خاص عنعنوی، مردم محل هرسال 10 گاو را در مقابل این زیارت‎گاه ذبح می‌‌‌‎کنند.

باشندگان محل قدامت این زیارت‎گاه را به 250 سال قبل از امروز ربط می‎‌‌‌‌دهند و به این باور اند که اگر کسی دچار مشکل و یا هم بیمار باشد و اعتقاد به این زیارتگاه داشته باشد به زودی شفایاب می‎‎‎‎‎‎‎‎‎‌‎گردد.

مردم محل چنان به اعتقادات مذهبی و رسومات عنعنوی شان در برگزاری جشن نوروزی «نالج» و نیایش در این زیارت‎گاه پایبند هستند که هیچ تحولی سیاسی و حتی تغییر حکومت نمی‎‎‌‌‌تواند مانع برگزاری این جشن گردد.

به گونه مثال؛ در سال 1400 هجری شمسی طالبان در افغانستان مسلط گردید و تمام جشن‎‌‌‌ها و جشنواره‎‌‌‌‌‌‌های فرهنگی در افغانستان متوقف گردید اما در بهار سال 1401 مردم فرهنگ دوست «نالج» باتمام فشارها جشن شان را متوقف نکردند، تنها در محتویات برنامه تغییرات آورده و اجرای موسیقی را حذف کردند. چون طالبان به این باور اند که موسیقی در دین اسلام حرام است.

صفدرعلی دهقانیار، یکی از متنفذین قریه نالج گفت که این زیارت‎گاه از نیاکان مردم باقی مانده و تاریخ دقیق ایجاد آن تاکنون مشخص نیست.

این زیارت‎گاه که به باور مردم ولسوالی میرامور مرقد فرد مهمی در داخل آن وجود دارد، سالانه برعلاوه زایرین، گردشگرانی زیادی نیز از این محل بازدید می‎‌‌‌کنند.

باشندگان قریه «نالج» همه ساله از خیرین و خانواده‎‌‌‌‌های که توان اقتصادی دارند پول هنگفتی را جمع‎‌‌‌‌‌‌‌آوری می‎‌‌‌‌‌‌‌‌کنند و طی یک جشن باشکوه 9 یا 10 گاو را در مقابل این زیارت‎گاه ذبح می‎‌‌‌‌کنند.

صفدرعلی گفت: "پس از ذبح این مقدار گاو، مردم گوشت آن را خانه به خانه تقسیم می‎‌‌‌‌‌کنند و بیشتر به خانه‎‌‌‌‌های افراد فقیر می‎‌‌‌‌فرستند."

به گفته او، مردم این کار را هم‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‌‌زمان با فرارسیدن نوروز و فصل گل‎‌‌‌‌بادام در ماه حمل همه ساله با برگزاری جشن باشکوهی انجام می‎دهند و به این باور اند که سال پیش‎‎‎رو پر از خیر و برکت برای مردم باشد.

از سوی هم علی بخش، دیگر باشنده قریه نالج گفت: این زیارت در سال‎‎‎‎‌‎‌های خیلی قبل کمتر مورد توجه بود اما در طی سال‎‎‎‎‌‎های اخیر از سوی مردم محل مجلل ساخته شده و اعتقاد مردم نیز به آن بیشتر گردیده است.

به گفته او، در حدود 100 سال قبل یک بیماری ناعلاج که بدتر از کرونا بود، در مناطق اطراف این زیارت شیوع پیدا کرده بود اما پس از مراجعه مردم به این زیارت‎گاه این بیماری نیز ریشه کن گردید و حالا نیز کسانی که به آن اعتقاد داشته باشند بیماری های شان درمان می‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎گردد.

با این حال تعدادی تردید دارند و می‎‎‎‎گویند از لحاظ دینی عبادت این زیارت‎گاه و مقبره از سوی مردم امکان دارد با شرک آلوده باشد و جواز نداشته باشد.

در همین مورد علمای دین در دایکندی می‎‎‎‎‎‎‎گویند که این موضوع شامل عبادات و نذورات می‎‎‎‎‎‎‎‎‎گردد و از لحاظ دینی مشکل ندارد.

محمدحسین مظفری یکی از علمای دین گفت: حاجت خواستن از کسانی که در چنین زیارت‎‎‎گاه‎‎‎‎‎‎‎‌‌‌های مقبره دارند در شریعت اهل تشیع مشکل ندارد، چون آن فرد یا عالِم برجسته بوده و یا هم شخص مؤمنی بوده که در پیشگاه خداوند دارای ارزش می‎‌‌باشد.

او افزود: چنین برنامه‎‎‎‎‎‎‌‌‌ها بیشتر عنعنوی بوده و اگر حیوانات در آن ذبح می‎‌‌‌‌‌‌گردد حتما گوشت آن به عنوان خیرات به فقرا داده می‎‎‎شود و این کار ثواب دارد.

 

اجرای موسیقی، طنز، نمایش‎نامه و تیاتر در جشن «نالج»:

در محفلی که با ترانه‎‎‎‎‎‎‎‎‌‌‌خوانی‎‎‎‎‎‎‌‌‌ها، موسیقی، نمایش‎نامه ها و تیاتر همه ساله برگزار می‎‎‎‎‎‎‎‎‌‌‌‌گردد، سالانه حد اوسط 10 هزار اشتراک کننده از ولسوالی‎‎‎‎‎‎‎‎های شهرستان، میرامور و نیلی ولایت دایکندی و همچنان از ولایات بامیان، غور، غزنی و کم‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏‏‏‏‏وبیش کابل زایرین و گردشگران در آن اشتراک دارند.

در یک دهه اخیر برنامه‎‎‎‎‎‎‎‎‌‌‌‌های متنوعِ در این جشن اجرا می‎‎‎‎‎‎‎‎‌‌‌‌گردد. دختران با خواندن ترانه‎‎‎‌‌‌‌های معارف و بهاری فصل درس و تعلیم را جشن می‎‎‎‌‌‌‌‌گیرند و دهاقین نیز با اجرای نمایش‎‎‌‌‌‌ها به پیشواز فصل کشت و کار خوشحالی می‎‎‎‎‌‌‌‌کنند.

در طی سه سال گذشته حتی هنرمندان دیگر ولایات نیز به این جشن اشتراک نموده و با اجرای موسیقی و تیاتر در خوشحالی مردم ولسوالی میرامور سهیم می‎‎‎‌‌‌‌‌شدند.

قرار بود این جشن در سال 1400 خورشیدی از سوی وزارت اطلاعات و فرهنگ افغانستان به گونه رسمی ثبت و راجستر گردد، ریاست اطلاعات و فرهنگ ولایت دایکندی پیشنهاد آن را به وزارت فرستاد اما با تشدید جنگ‎‎‎‎‎‎‎‌‎‎ها و سقوط حکومت جمهوریت بدست طالبان این موضوع به باد فراموشی سپرده شد.

مردم ولایت دایکندی و مخصوصا باشندگان ولسوالی میرامور که همه از قوم هزاره هستند، با تمام این موارد در مقابل محدویت‎‎‎‎‎‎‎‌‌‌‌ها تسلیم نشدند و در سال 1401 خورشیدی نیز این جشن را در سایه طالبان برگزار کردند. اما نه با آن شیوه و جمع و جوش گذشته، بلکه اشتراک کنندگان در آن محدود شده و اجرای موسیقی نیز از سوی طالبان ممنوع گردید.

با همه این‎ها مردم قریه نالج و برگر ولسوالی میرامور می‎‎‎‎‎‎‎‌‌‌‌گویند که با تمام دشواری‎‎‌‌‌‌ها این مراسم را در سال‎‌‌‌‌های آینده نیز برگزار خواهند کرد.

 

گرچند تاکنون هیچ نهاد و یا ارگانی در برگزاری این جشن برای مردم کمک مالی نکرده و تنها مردم محل با هزینه شخصی شان این مراسم را برگزار می‎‎‎‌‌‌‌‎کنند اما بازهم نیاز است تا در مناطق کوهستانی دایکندی و بخصوص ولسوالی میرامور چنین برنامه‎‎‎‌‌‌‎‌های فرهنگی که جزء از عنعنات مردم است مورد حمایت مالی قرار بگیرد تا فرهن‎‎‎‎‌‌‌‌گ‎‎‎های بومی حفظ گردیده و ازبین نرود.

میرامور یکی از بزرگترین ولسوالی ولایت دایکندی است که در نوارمزی ولسوالی مالستان ولایت غزنی موقعیت دارد. نفوس این ولسوالی در سال 1399 ه ش بیش از 86 هزار تن تخمین شده بود. باشندگان میرامور با برگزاری چنین برنامه‎‌‌‌‌های فرهنگی همواره زبان زد تمام مردم دایکندی بوده است.

 

این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)
دانلود قالبطراحی سایتطراحی سایتسایت ایران
دانلود قالبطراحی سایتطراحی سایتسایت ایران