شمار از فعالان مدنی در بامیان از وقوع یک فاجعه انسانی در صورت نرسیدن کمک به مناطق مرکزی ابراز نگرانی می‌کنند.

مسوولان معارف در بامیان پذیرفته‌اند که با شرایط خاص دختران بالاتر از صنف شش می‌توانند به درس‌های شان حاضر شوند. 

برق‌رسانی در بامیان بیشتر روی سیستم آفتابی استوار است، اما به تنهایی کفایت شهر را نمی‌کند. به این خاطر جنراتورهای دیزلی نیز در کنار آن فعال می‌شود تا برای مردم در شب روشنی تامین شود. طبق سخنان مسوولان بامیان برشنا در حال حاضر این ماشین‌ها تیل ندارد و به بخش اعظم شهر برق‌رسانی به چند ساعت محدود کاهش یافته است.

از روز جهانی معلم در شهر بامیان با برگزاری محفلی به روز سه‌شنبه، سیزدهم میزان با حضور مسوولان محلی طالبان، معلمین و ده‌ها شاگرد دختر و پسر در لیسه ذکور مرکز بامیان تجلیل شد. 

غلام نبی محمدی، پانزده سال است که در شهر بامیان سنگ تراشی می‌کند. او 37 سال سن دارد و در ولسوالی یکاولنگ بامیان به دنیا آمده است. حدود یک و نیم ماه قبل در بیست و چهارم اسد وقتی‌که بامیان و به دنبال آن کابل به دست طالبان سقوط کرد. سیستم حکومت‌داری و خدمات شهری مختل شد. غلام نبی فرزندانش را از کشور بیرون کرد، اما خود ماند، زیرا نگران بامیان بود. او در این مدت چشم‌اش به درختان کنار جاده‌های شهر بامیان بود و نگران بود نهال‌های که به زحمت زیاد سبز و بلند شده‌است، مبادا به یک بارگی خشک و از دست برود. ده روز گذشت، اما کسی به آنها قطره آبی نداد. وقتی که غلام نبی به کارمندان شهرداری بامیان مراجعه کرد، آنها پاسخ دادند: «ما در توان نداریم. تیل نداریم، بطری‌ موترها دزدی شده و هیچ چیز نداریم.»

غلام‌نبی خود آستین بالا می‌زند و به کارکنان شهرداری می‌گوید آماده باشید تا کار را آغاز کنیم. 

او گفت: «مدت هفده روز همین درخت‌ها که منظم خودم نظارت می‌کردم، آبیاری شد. مسیر تپه الماس، دورابر ادارات، پشت میدان و مسیر شفاخانه ملاغلام را آبیاری کرد. هیچ روزی وقفه نداشت. نزدیک شش‌صد لیتر تیل جمع آوری شد. خودم شخصا اقدام کردم. بخاطری‌که دلم برای بامیان می‌سوزد. گفتم باید این درختان خشک نشود.»

بسیاری‌ها با این اقدام غلام نبی محمدی همراهی و همدلی کرد. از دکان‌دار ساده گرفته تا مالک‌های تانک تیل و نهایتا دفاتر شخصیت‌های دینی و مذهبی. اما بعد از هفده روز و چهار نوبت آبیاری درختان، دیگر نتوانست ادامه دهد. با آن‌هم غلام نبی نتیجه‌ای مهمی از این کارش گرفت؛ این‌که می‌توان با انسجام نیروهای کوچک، مشارکت موثر و مسوولیت پذیری بر مشکلات غالب شد. 

غلام نبی محمدی گفت: «پیام من به مردم بامیان اینست که اگر همت کنند. منسجم باشند. کمیسیون مردمی تشکیل شود. نمونه‌اش آبیاری همین درخت‌ها. من به مدیر شهرداری گفتم که شما اگر مدیر هستید، رئیسان شوراها را جمع کنید. بگویید که ما در این وضعیت هستیم. از طریق رئیس‌های شورا می‌شود که پیام را به مردم برساند. اگر از هرخانه ده افغانی بخواهد، حتما پرداخت می‌کند.»

آقای محمدی یک شهروند عادی جامعه، اما دردمند آن است. او به شدت نگران است که بامیانی‌ها زمستان پیش‌رو را چگونه خواهند گذراند. آنچه که در حال حاضر جریان دارد، ظاهرا نگرانی او بجا است. اما راه حل چیست؛ شاید آن‌گونه که غلام نبی باور دارد انسجام، هم‌یاری و مسوولیت‌پذیری.

صفحه1 از9
دانلود قالبطراحی سایتطراحی سایتسایت ایران