فرارسیدن فصل سرما؛ روزگار استخوان سوز آواره گان ولسوالی های پاتو و گیزاب دایکندی

توسط سلطان علی جوادی 05 قوس, 1400 548 0

 

از کوچ اجباری باشندگان قریه های کندیر، سرتگاب و ورگ ولسوالی های پاتو و گیزاب دایکندی 3 ماه گذشت، اما هنوز آواره‏گان مکانی برای بودوباش و موادغذایی برای زماندن در اختیار ندارند. 

آواره گان کندیر روایت های تلخی از کوچ اجباری دارند. آنان می گویند: طالبان در تاریخ 28 سنبله سال روان با 7 عراده رنجر و با تعداد 70 نفر نیرو مجهز با انواع سلاح؛ شب هنگام به منطقه کندیر آمدند و فردای آن روز تمام مردم را در منبر جمع و هشدار دادند، باید خانه شان را ترک گویند و در غیر آن صورت؛ با زور آنان را بیرون خواهند کرد.

حسین و گل چهره دو تن از آواره گان کندیر گفتند:«طالبان 3 روز برای مردم تعیین کردند تا خانه های شان ترگ کنند و دستور دادند که حق دارند 10 الی 20 من گندم را بردارند و در غیر آن هیچ چیز دیگر حق ندارند».

این دو آواره می گویند: طالبان درچندین مسیر ایست بازرسی ایجاد کردند و نگذاشتند مردم وسایل وامکانات بیشتری خانه های شان برا بردارند.

این آواره گان فعلا در مخروبه ها و خانه‏های کهنه و فرسوده‏ی بدون دروپیکر شب و روز شان را سپری می نمایند، اما تعدادی هم در میان آنها وجود دارند به دلیل پیدان نتوانستن خانه؛ ناگزیر شده اند داخل حمام و کاهدان ها زندگی مشقت باری را متحمل شوند.

عصمت الله یکی از آواره گان کوچ اجباری کندیر فعلا همراه خانواده 6 نفری خویش در قریه پیرانجیر ولسوالی گیزاب دایکندی پناه گزین شده و در یک اتاق بدون دروازه زندگی می نماید. او این خانه کهنه و فرسوده را تازه کاه‏گل نموده و آثاری رطوبت در تمام نقاط خانه نمایان هست. 

عصمت الله از وضعیت بدی اقتصادی و آواره گی خویش صحبت می نماید. او می گوید، حالا خوراک و پوشاک در اختیار ندارد، با توجه به آن که فصل سرما فرارسیده است.

شریفه یکی دیگر از آوارگان کندیر فعلا با دو طفل خردسال اش در حمام زندگی می کند. او به دلیل پیدا نتوانستن سرپناه دیگر مجبور شده است که جهت زنده ماندن فرزندانش حمام را فرش و شب و روزش را انجا بگذراند.

او می گوید: در این شب های نانی برای خوردن ندارد بلکه اکثریت اوقات به خانه های همسایه هایش پناه می برد.

این بانوی 25 ساله می افزاید: طالبان به آنها اجازه ندادن که وسایل و امکانات خانه و موادغذایی شان را با خود بردارند، بلکه مردم را با زور میل تفنگ از خانه های شان بیرون کشانیدند.

این آواره گان یک تعداد امکانات را که با خود توانسته اند بردارند، اما هنوز به دلیل نداشتن جای زیر درختان و مخروبه ها تیت و پاشان می باشند.

انان به شبکه رادیو نسیم می گویند: به دلایل حاکمیت طالبان، کوچ اجباری و تهدید از سوی افراد وابسته به طالبان، شماری از باشندگان قریه های کندیر، سرتگاب و ورگ به ولسوالی های کیتی و نیلی دایکندی و ولایات کابل و قندهار و حتی خارج از کشور پناه برده اند.

آنان می گویند: افراد وابسته به طالبان به بهانه مختلف نظامیان پشین و شماری از بزرگان محل را به بهانه مختلف تحت تعقیب قرارداده و بازداشت می نماید که تعدادی از مردم خانه های شان را ترک گفته و به کشورهای ایران و پاکستان مهاجر شده اند.

درکنار مشکلات متذکره، عدم دسترسی به مراکز صحی و تعلیمی از چالش های مهم دیگر مردم آواره می باشند. به گفته آنان در بیست سال حکومت جمهوری مردم ساحات مختلف لوره شیو در محرومیت قرار داشته و هیچگونه توجهی صورت نگرفته است.

علی جان 30 ساله یکی دیگر از بیجا شدگان کندیر از شیوع مریضی سینه بغل میان آواره شدگان خبر می دهند. او می‏گوید: اکثریت کودکان دچار مریضی سینه بغل و انواع مریضی های دیگر شده اند، اما در این مناطق نه دکتر و مرکز صحی جهت تداوی وجود دارند.

وی علاوه نمود: در تمام ساحات لوره شیو یک مرکز صحی ابتدائیه فعال می باشد که در آن نه داکتر و دوای کافی وجود دارد.

آواره‏گان کندیر و سرتگاب می گویند: مردم این مناطق در 20 سال گذشته در اوج محرومیت قرارداشته و تا هنوز اکثریت اطفال آنها از تعلم و تحصیل محروم مانده اند. به گفته های آنان در تمام ساحات شیوره تعداد تا اکنون هیچ متعلمی از صنف 12 فازغ نشده است.

آنان افزودند: سه سال می شود دروازه های مکاتب دوباره به روی دانش آموزان و فرزندان شان به دلایل نا امنی، ویروس کرونا، نبود معلمین و امکانات درسی و تغییر نظام مسدود شده اند.

بس گل 16 ساله دانش آموز صنف هفتم مکتب می باشد، اما وی حدود 3 سال به دلایل نا امنی، ویروس کرونا و تغییر نظام نتوانسته اند، به مکتب برود. او می گوید: آرزو دارد به دانشگاه رفته و در رشته دلخواه خویش تحصیل نماید، اما آواره گی و تغییر نظام امید و آرزوهای او را یاس تبدیل کرده است.

او از حکومت و نهادهای حقوق بشری می خواهند که زمنیه برگشت دوباره دختران به مکاتب را فراهم سازد.

بزرگان مناطق متذکره می گویند، در قسمت برگشت دوباره خانوادهای بیجا شده تلاشی های زیادی انجام داده اند و اوامر متعددی را از مقام های مرکزی طالبان مبنی بر گشت دوباره خانوادها بیجا شده به خانه های شان گرفته اند، اما این اوامر از سوی مقام های محلی طالبان در دایکندی عملی نمی‎گردد.

آنان؛ کوچ اجباری مردم را خلاف شرع و قوانین بیان کرده می گویند: هیچگونه محکمه‏ی جهت پیگیری این دعاوی برگزار شده اند بلکه مردم توسط میل تفنگ مجبور به کوچ اجباری شدند. 

آواره گان از اداره محلی طالبان در دایکندی می خواهد که زمینه برگشت دوباره انها را به خانه های شان فراهم نموده و دعاوی حقوقی را از طریق نهادهای عدلی و قضایی پیگیری نمایند. 

با این حال، مقام های محلی طالبان در دایکندی همواره از حل این قضیه سخن زده اند. اما تا اکنون در جنبه عملی آن خبری نیست. چندی قبل، امان الله عبید والی جدید دایکندی به شبکه رادیو نسیم گفته بود که جهت رسیدگی و حل قضیه بیجا شدگان را هئیت را توظیف خواهد کرد و به بیجا شدگان رسیدگی خواهد نمود، اما به نظر می رسد این هئیت تا اکنون تشکیل نشده است.

 

 

این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)
دانلود قالبطراحی سایتطراحی سایتسایت ایران
دانلود قالبطراحی سایتطراحی سایتسایت ایران